Sinds begin dit jaar heb ik het vaste dienstverband vaarwel gezegd en ben ik als consultant verder gegaan. Om er na een paar maanden achter te komen dat het het self employed zijn één groot nadeel heeft: je bent zelf limiterend. Immers je kan niet meer werken dan het aantal uren op een dag.
Daarom heb een businessmodel ontworpen voor een bedrijf waarvan ik hoop dat ik het up and running krijg. Als ik eerlijk ben, had ik het idee 10 jaren geleden al, en is de enige verandering in het model de rol van internet.
Waarom heeft het 10 jaar geduurd voordat ik de stap durfde te zetten en kan beginnen mijn droom waar te maken? En waarom heb ik nog steeds niets om te launchen? De enige vooruitgang die ik heb geboekt is het spaarvlammetje dat vorig jaar nog een uitgedraaide gaspit was. Ik ben blij dat ik nu zover ben, maar ik baal van de tijd die het kost om van koers te veranderen. Ondanks mijn vrij impulsieve gedrag ben ik het als het op een baan en inkomen aankomt een thanker uit de Sovjet.
Wat ga ik er aan doen om dit waakvlammetje brandend te houden?
Elke dag aan het bedrijf te werken: het kan iets groots zijn of iets klein, elke dag moet er vooruitgang zijn. Om niet al mijn andere afspraken uit mijn handen te laten vallen heb ik mij voorgenomen om de ene dag met mijn start up te beginnen en de volgende dag met lopende afspraken. Zo probeer ik toch enigszins mijn contracten af te ronden (en ondertussen wat geld te verdienen).
Overzicht te houden: elke week langs de grote lijn lopen om na te gaan dat ik op de goede weg ben en om de nieuw opgedane ideeën een plek te geven in het geheel. De grote klussen in kleine stapjes opdelen en afvinken als er iets is gedaan.
Mezelf elke dag weer ervan overtuigen dat het de meest enge stap is die ik ooit heb gezet, maar dat ik op mijn zeventigste wil vertellen dat ik hem heb genomen. Geslaagd of niet geslaagd.
